اين كتابيست در فقه اماميّه منسوب است بعلامه مجلسى طاب ثراه و جعل الجنّة مثواه بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
حمد نامحدود معبودى را كه كآئنات را بخورشيد اسمان رسالت و نور بدر ولايت درجهء ظهور داد و مرآت ضمائر زاكيهء قابلان انسان را بارسال انبياء و نصب ائمّهء هدى از زنگ ضلالت و غبار جهالت به پرداخت و درود نامعدود بر سيّد كائنات محمّد مصطفى ع و ال اطهار او باد اما بعد اين تاليفيست در فقه مذهب ائمّهء معصومين صلوات اللّه و سلامه عليهم اجمعين مشتمل بر نوزده كتاب به تفصيلى كه بيايد
كتاب اوّل در طهارت و مقدّمات صلوات
و اين مشتمل است بر هفده فصل
فصل اوّل در احكام آبها
بدانكه هر يك از وضو و غسل و ازالهء نجاست باب مطلق پاك روا باشد همچو اب چشمها و اب رود و امّا اب مضاف همچو گلاب و انچه از فشردن گياهى حاصل شود مثل عرق بيد و اب انگور و اب باقلا و مانند ان و اب ممزوج مثل اب زعفران و مانند ان چون بحيثيتى باشد كه توان كفت كه اب نيست طهارت بان صحيح نباشد و اگر نجاستى بان بشويند پاك نشود و اب مطلق بر سه قسم است اوّل اب روان و ان ابيست كه از منبعى ايد پاك است و پاك كننده مادام كه بان نجاستى نباشد و چون بنجاستى الوده شود و رنگ يا طعم يا بوى او بان نجاست نكردد پليد