« شايد فرق امامت با نبوت پيامبرانِ غير اولى العزم اين است كه امامان ، جانشينان پيامبرند . احكام را به عنوان نايب پيامبر بيان مىكنند ، ولى آن پيامبران هر چند تابعان شريعت پيامبران پيشاند ، ولى بهطور مستقيم از جانب خدا برانگيخته شدهاند ، چه بسا نيابت از پيامبر صلى الله عليه و آله مىتواند اشرف از كسانى باشد كه بهطور مستقيم مبعوث گرديدهاند . »
سپس جملهاى را كه وى نقل كرده ، يادآور شده ولى در ذيل مىگويد : « و لا يصل عقولنا إلى فرق بيّن بين النبوة و الإمامة » .
با اين بيان چگونه مىگويد شيعيان فرق زيادى ميان پيامبران و امامان قائل نيستند ؛ چه فرقى روشنتر از اين كه در نبوت واسطه نيست ولى در امامت واسطه هست .
در پايان يادآور مىشويم : گرد آورندهء سؤالات چون دستش از بحثهاى قرآنى و كلامى كوتاه است و مقام امامت را يك منصب انتخابى از سوى مردم مىشمارد ، نمىتواند تصور كند كه مقام امامت - احياناً - بالاتر از مقام نبوت و رسالت باشد ، در حالى كه واقعيت غير اين است . ابراهيم خليل پس از طى مقام نبوت و رسالت و خلّت ( دوستى ) ، در پايان عمر به مقام امامت رسيد و خطاب آمد : إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً ، و اگر در روايات مقام امامت از نظر شرف ، مانند نبوت يا برتر از آن معرفى شده ، به خاطر اين آيهء مباركه است كه امامت براى ابراهيم خليل پس از نبوت واگذار شد و بسيار دور از فهم قرآنى است كه امامت را در اين آيه به معناى نبوّت بگيريم ؛ زيرا در اين آيه ، خليل الرحمان مقام امامت را براى ذرّيّهء خود مىطلبد و مىگويد : قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ
پاسخ جوان شيعى به پرسشهاى وهابيان — صفحة 283
مساهمون: محمد طبرى
ص٢٨٣