يعنى خداوندا به درستى كه من سؤال مىكنم از تو بخشى از هر خوبى كه احاطه كرده به آن علم تو ، و پناه مىگيرم به تو از هر بدى كه احاطه نموده به آن دانش تو ، خداوندا به درستى كه من سؤال مىنمايم از تو عافيت و راحتى را كه از جانب تو و ناشى از فضل تو باشد در كارهاى خودم تمام آنها ، و پناه مىگيرم به تو از رسوايى و خوارى دنيا و عذاب آخرت .
و هم از آن حضرت عليه السلام مروى است كه فرمود آمد مردى به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله كه او را شيبة الهذيل مىگفتند و عرض كرد كه مرا كبر سنّ و پيرى دريافته و نمانده است با من قوّت طاعاتى كه پيش از اين عادت داشتم به آنها از نماز و روزه و حجّ و جهاد ، پس تعليم كن مرا اى رسول خدا كلامى كه نفع رساند مرا حق تعالى به سبب آن ، و سبك « 1 » گردان بر من يا رسول اللَّه . پس آن حضرت فرمود كه بار ديگر بگو آنچه را گفتى پس سه مرتبه آن مرد عرض حال خود نمود ، پس آن رحمت عالميان صلى الله عليه و آله خطاب به او كرده فرمود كه نماند در اطراف و حوالى تو درختى و نه كلوخى مگر آن كه گريان شد به جهت ترحّم بر تو پس چون نماز صبح بگذارى ده مرتبه بگو : سُبْحانَ اللَّهِ العَظيمِ وَ بِحَمْدِه لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ الَّا بِاللَّهِ العَلِى العَظيم ، يعنى تنزيه مىكنم و به پاكى ياد مىكنم خداى بزرگ مرتبه را بر حالى كه همراهم با حمد و سپاس او ، نيست توانايى بر كارى و نه قوّت كردارى مگر به يارى خداى بلند مرتبه بزرگ .
پس به درستى كه خداى تعالى عافيت مىدهد تو را به بركت اين دعا از كورى و ديوانگى و جذام و پريشانى و شكستگى و پيرى .
پس گفت آن مرد اى رسول خداى اين به جهت دنياست پس چيست از براى آخرت ؟ آن حضرت فرمود كه مىگويى بعد از هر نماز اللَّهمَّ اهْدِني مِن عِنْدِكَ وَ افِضْ عَلَىَّ
هامش
( 1 ) . يعنى تعليم من كن چيزى كه چندان مشقتى نداشته باشد ( منه رحمه اللَّه ) .