او سر نزده باشد و كسى كه بر گناه خود مقيم است و از آن استغفار مىكند ، مثل كسى است كه استهزا و تمسخر كند . « 1 » و ظاهر ، آن است كه مراد از اقامت بر گناه ، آن باشد كه پشيمانى كامل از فعل خود نداشته باشد يا عزم بر ترك معصيت ، بعد از اين نداشته باشد . و غالب اوقات ، پشيمانى و عزم بر ترك ، از يكديگر جدا نمىشوند ؛ بلكه عزم ، لازمِ پشيمانى حقيقى است .
هامش
( 1 ) . همان ، ح 10 .