[ متن كتاب
]
[ مقدّمهء مؤلّف
]
روائح روحافزاى حمدى كه مشام مقدّسان ملأ اعلى را سرگرم عطسهء تسبيح سازد ، مروحهجنبان محفل قدس ذى الجلال تواند بود كه به نفحهء حياتبخش
« وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي »
، « 1 » خجسته پيكر انسانى را در تباشير صبح ايجاد از گرانْخواب عدم ، بيدار ساخت ، و جواهرْ ثنايى « 2 » بىقياس كه با ظهور سَناى اشعّهء لَمَعاتش مهر درخشان به خيال اقتباس ، از خواب افول برخيزد ، نثار بارگاه مالكُ المُلكى را سزاست كه در حَنادس « 3 » شبهاى شُبَهات ، به جهت اهتداى سالكان طرايق عرفان ، ذرّات وجود را به انوار باهرات
« سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ »
، « 4 » مشعلهدار ظهور آيات وحدانيت خويش گردانيد و كُنه ذات بى چون را از نظر دوربينان مناظر عاليهء ايقان و ساكنان غُرَف رفيعهء عرفان ، محجوب ساخت . جايى كه عرش المعرفهء حاملان عرش معرفت « 5 » ، اعتراف به عجز و حسور « 6 » باشد ، آلودگان معمورهء امكان را چه جاى خيال عرفان ؟ و در فضايى كه اوج همّت بلندپروازان هواى عرفان در وصول شُرَف قصر شَرَف اقرار به قصور باشد ، محبوسان مَطمورهء خاك را كجا هواى ادراك : « لَهُ العُلُوّ الأْعلى فَوْقَ كُلِّ عالٍ والْجَلَالُ الأْمْجَدُ فَوقَ كُلِّ جلالٍ » ؟ « 7 » و ثواقب « 8 » صلوات متّصلات و تسليمات متتاليات كه از حياى صفاى خلوصشان شاهد عالمآراى صبح صادق ، مجال جلوهء جلال ، جز در « 9 » جِلباب اختفا نيابد ، جمرهء مجمرهء روضهء مطهّر
هامش
( 1 ) . سورهء حجر ، آيهء 29 .
( 2 ) . ب : « ثناى » .
( 3 ) . حنادس : جمع حندسه ، به معناى ظلمت ، تاريكى . .
( 4 ) . سورهء فصّلت ، آيهء 58 .
( 5 ) . ب : + « را » .
( 6 ) . حسور : سستى ، ضعف .
( 7 ) . اشاره است به صحيفهء سجّاديه دعاى 46 .
( 8 ) . الف : « كواكب » .
( 9 ) . ب : - « در » .