سزاوار است دعاى مؤمن در حال آسايش همانند دعاى او در حال سختى باشد و آنچه به او داده شد او را از دعا سست نكند ، پس تو از دعا خسته مشو ؛ زيرا دعا در نزد خدا منزلتى بس بزرگ دارد .
بر تو باد به شكيبايى و دنبال روزى حلال رفتن و صلهء رحم ، مبادا با مردم اظهار دشمنى كنى ؛ زيرا ما خاندانى هستيم كه پيوند كنيم با هر كه از ما ببرد و نيكى كنيم هر كه به ما بدى كند ، پس به خدا سوگند در اين كار سرانجام نيكويى ببينم چه در دنيا چه در آخرت .
همانا كسى كه در اين دنيا داراى نعمت است اگر هرگاه درخواست چيزى از خدا كند و به او داده شود حرصش زياد گردد و جز آن را نيز بخواهد و در نتيجه نعمت خداوند در چشم او كوچك و خوار گردد و از هيچ چيز سير نشود و چون نعمت فراوان شود مسلمان از اين راه به خطر افتد و اين خطر به خاطر آن حقوقى است كه بر او واجب شود و به خاطر آن چيزى است كه بيم رود بواسطهء اين حقوق در فتنه و آزمايش افتد و در اداى آنها كوتاهى نمايد .
بگو بدانم : اگر من به تو چيزى گفتم به آن اعتماد دارى ؟ عرض كردم : فدايت گردم ، اگر به گفتهء شما اعتماد نكنم پس به گفتار چه كسى اعتماد كنم ؟ با اين كه شما حجت خداوند بر خلق او هستى .
فرمود : پس تو به خدا و وعدهها و گفتارهاى او اعتمادت بيشتر باشد ؛ زيرا خداوند به تو وعدهء اجابت داده است ، يا اين كه اجابت دعاى تو به موعدى واگذار شده .
آيا خداوند نفرموده :
هرگاه بندگانم مرا از تو بپرسند ، پس همانا من نزديكم و اجابت كنم دعاى آن كه مرا بخواند .
و همچنين فرمود :
از رحمت خدا نوميد مباشيد .
و در سورهء بقره فرموده :
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 263
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٢٦٣