2 - زيادى در كلام .
3 - خوض در باطل گويى .
4 - مراء و مجادله .
5 - گفتار به دشمنى و خصومت .
6 - تصنّع و تكلّف در گفتار و به سجع و قافيه سخن گفتن به نحوى كه مستمع نفهمد ، براى خودنمايى و خودستايى .
7 - فحش و سبّ و بذاء « 1 » .
8 - لعن بىمورد .
9 - غنا و شعر باطل .
10 - مزاح بى جا به نحوى كه دل مردم را بيازارد .
11 - مسخره و استهزا .
12 - افشاى سرّ .
13 - وعدهء دروغ .
14 - كذب .
15 - غيبت .
16 - دو به هم زنى .
17 - گفتار به دورويى و نفاق .
18 - مدح و ذم بىمورد و بى جا .
19 - ورود به امور تخصّصى بدون داشتن تخصّص به خصوص در معارف الهى .
20 - سؤال بى جا و بىمورد .
هامش
( 1 ) - بذاء : سخنان زشت و ناپسند ، دشنام .