اين سحر كه چشم همه را بسته به يك بار * سحريست كه در نرگس شهلاى تو باشد
آن نافه كه بويش همه را خون به جگر كرد * در چين سر زلف چليپاى تو باشد
چون طره بىتاب تو آرام نگيرد * هر دل كه سراسيمهء سيماى تو باشد
نماز در آيينهء قرآن
قرآن مجيد و كتب گرانقدر روايى ، مؤمن را همراه با نشانهها و علائم و ويژگىهايى معرفى مىكنند ، نشانهها و علائمى كه نشاندهندهء طهارت جان و قداست نفس و حقيقت وجود مردم مؤمن است .
نماز ، در ميان اين علائم و نشانهها ، جايگاه مخصوصى دارد ، به اين معنى كه از آيات و روايات استفاده مىشود ، نماز با تمام شرايط ظاهرى و باطنىاش در رأس تمام فعاليتهاى عملى مردم مؤمن است .
[ ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ * الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ ]
« 1 » :
در [ وحى بودن و حقّانيّت ] اين كتابِ [ با عظمت ] هيچ شكى نيست ؛ سراسرش براى پرهيزكارانْ هدايت است . * آنان كه به غيب ايمان دارند و نماز را بر پا مىدارند و از آنچه به آنان روزى دادهايم ، انفاق مىكنند .
در توضيح آيهء « و يقيمون الصلاة » در تفسير « پرتوى از قرآن » مىخوانيم :
هامش
( 1 ) - بقره ( 2 ) : 2 - 3 .