على عليه السلام اعبد مردم و سيد عابدين و مصباح متهجدين بود ، نمازش از همه كس بيشتر و روزهاش فزونتر بود ، تمام بندگان الهى از آن جناب نماز شب و ملازمت در اقامت نوافل را آموختند و شمع يقين را در راه دين از مشعل او افروختند . پيشانى نورانىاش از كثرت سجود پينه كرده بود و محافظت آن بزرگوار بر اداى نوافل به حدى بود كه نوشتهاند :
در ليلة الهرير در جنگ صفين در بين دو لشكر نطعى برايش گسترده بودند و بر آن نماز مىكرد و تير از راست و چپ او مىگذشت و بر زمين مىآمد و ابداً آن حضرت را تزلزلى نبود و وحشتى در ساحت وجود مقدسش راه نداشت ؛ به هنگام شب آن چنان در عبادت و گريه غرق بود كه گاهى غش مىكرد و مهمتر از همه اينكه حضرت على بن الحسين عليه السلام با آن كثرت عبادت و نماز مىفرمود :
وَمَنْ يَقْوى عَلى عِبادَةِ عَلِىِّ بْنِ أَبيطالِبٍ عَلَيْهِ السَّلامُ « 1 » ؟ !
چه انسانى را توانايى عبادت على بن ابيطالب عليه السلام است ؟ !
امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
امام حسن عليه السلام در زمان خود از همهء اهل زمان عبادت و زهدش بيشتر بود .
هرگاه ياد مرگ و قبر و بعث و نشور و گذشتن بر صراط مىكرد ، گريه مىكرد و چون عرض اعمال را بر حضرت حق توجه مىنمود ، نعره مىكشيد و مدهوش مىگشت و چون به نماز مىايستاد ، بندهاى بدنش مىلرزيد ؛ براى اينكه خود را در برابر حضرت ذوالجلال مىديد و چون ياد بهشت و دوزخ مىكرد ، مضطرب مىشد ، مانند اضطراب كسى كه دچار گزش مار و عقرب شده ، در آن حال از خداوند طلب بهشت مىكرد و به حضرت او از عذاب جهنم پناه مىبرد .
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة : 1 / 92 ، باب 20 ، حديث 215 .