[ « 68 » وَ هَا أَنَا ذَا بَيْنَ يَدَيْكَ صَاغِراً ذَلِيلًا خَاضِعاً خَاشِعاً خَائِفاً مُعْتَرِفاً بِعَظِيمٍ مِنَ الذُّنُوبِ تَحَمَّلْتُهُ وَ جَلِيلٍ مِنَ الْخَطَايَا اجْتَرَمْتُهُ مُسْتَجِيراً بِصَفْحِكَ لَائِذاً بِرَحْمَتِكَ مُوقِناً أَنَّهُ لَا يُجِيرُنِي مِنْكَ مُجِيرٌ وَ لَا يَمْنَعُنِي مِنْكَ مَانِعٌ « 69 » فَعُدْ عَلَيَّ بِمَا تَعُودُ بِهِ عَلَى مَنِ اقْتَرَفَ مِنْ تَغَمُّدِكَ وَ جُدْ عَلَيَّ بِمَا تَجُودُ بِهِ عَلَى مَنْ أَلْقَى بِيَدِهِ إِلَيْكَ مِنْ عَفْوِكَ وَ امْنُنْ عَلَيَّ بِمَا لَا يَتَعَاظَمُكَ أَنْ تَمُنَّ بِهِ عَلَى مَنْ أَمَّلَكَ مِنْ غُفْرَانِكَ ]
اينك منم كه در برابرت قرار دارم ، خوار ، ذليل ، فروتن ، متواضع ، ترسان ، و معترف به گناهان بزرگى كه بر دوش برداشته‌ام ، و خطاهاى سنگينى كه مرتكب شده‌ام ، در حالى كه به چشم پوشيت پناهنده ، و به رحمتت متمسّكم . يقين دارم كه امان دهنده‌اى مرا از عذابت امان نمىدهد ، و باز دارنده‌اى مرا از كيفرت باز نمىدارد ؛ بنابراين اى كه به خاطر بدكرداريم از من روگردانده‌اى ، به من بازگرد ؛ همان گونه كه با پوششت نسبت به كسى كه مرتكب گناه شده باز مىگردى ، و از عفوت به من ببخش ؛ همان گونه كه از عفوت به تسليم شدهء به حضرتت مىبخشى ، و با آمرزشت بر من منّت گذار ؛ همان گونه كه از آمرزشت بر كسى كه نسبت به تو اميدوار است منّت مىگذارى . اين كار در نظرت بزرگ نمىآيد .
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — Page 96
Contributors: شيخ حسين انصاريان
P.96