همنشينى با افراد ناباب
يكى ديگر از گناهانى كه عاقبتى جز رسوايى براى انسان ندارد ، همنشينى با افراد ناباب است .
امام على عليه السلام در اين زمينه مىفرمايد :
مَنْ وَقَفَ نَفْسَهُ مَوْقِفَ التُّهْمَةِ فَلايَلُومَنَّ مَنْ اساءَ بِهِ الظَّنَ . « 1 »
كسى كه خود را در جايگاه تهمت قرار دهد اگر مورد سوءظن كسى واقع شد او را سرزنش نكند .
امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
مَنْ جالَسَ اهْلَ الرَّيْبِ فَهُوَ مُريبٌ . « 2 »
كسى كه با مردم متهم مجالست كند متهم گردد .
آرى ، گناه ، پردههاى اجتماعى انسان را مىدرد و پردههاى انسانى كه باعث كمال و امتياز انسان از حيوان مىباشد را پاره مىكند و فضايل انسانى را به يك سو افكنده و او را به صورت حيوانى در مىآورد .
البته اين جزء كوچكى از انواع و اقسام گناهان بود كه غير از عذاب اخروى ، عقوبت دنيوى آن را گنهكار در اين دنيا مىبيند .
عقاب اخروى گناهكاران
روايات ائمه معصومين عليهم السلام درباره انذار مردم از عقابهاى اخروى گناهان ، بسيار زياد است كه به برخى از آن احاديث اشاره مىشود .
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 71 / 187 ، باب 13 ، حديث 7 ؛ تحف العقول : 368 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 71 / 197 ، باب 14 ، ذيل حديث 31 ؛ صفات الشيعة : 9 ، حديث 16 .