[ « 117 » وَ ذَلِّلْنِي بَيْنَ يَدَيْكَ وَ أَعِزَّنِي عِنْدَ خَلْقِكَ وَ ضَعْنِي إِذَا خَلَوتُ بِكَ وَ ارْفَعْنِي بَيْنَ عِبَادِكَ وَ أَغْنِنِي عَمَّنْ هُوَ غَنِيٌّ عَنِّي وَ زِدْنِي إِلَيْكَ فَاقَةً وَ فَقْراً « 118 » وَ أَعِذْنِي مِنْ شَمَاتَةِ الْأَعْدَاءِ وَ مِنْ حُلُولِ الْبَلَاءِ وَ مِنَ الذُّلِّ وَ الْعَنَاءِ تَغَمَّدْنِي فِيمَا اطَّلَعْتَ عَلَيْهِ مِنِّي بِمَا يَتَغَمَّدُ بِهِ الْقَادِرُ عَلَى الْبَطْشِ لَوْ لَا حِلْمُهُ وَ الْآخِذُ عَلَى الْجَرِيرَةِ لَوْ لَا أَنَاتُهُ ]
و مرا پيش رويت ذليل و نزد بندگانت عزيز فرما . هنگامى كه با تو خلوت مىكنم ، حقير و پستم كن ؛ ولى در ميان بندگانت بلند مرتبهام فرما .
از آن كه از من بىنياز است بىنيازم كن ، و بر ندارى و تهيدستيم در پيشگاه خود بيفزا ، و از سرزنش دشمنان ، و نزول بلا و خوارى و رنج پناهم ده .
گناهانى را كه از من خبر دارى ، بر من بپوشان ؛ آن گونه كه تواناى بر انتقام مىپوشاند ؛ توانايى كه اگر بردباريش نبود ، انتقام مىگرفت ، و مؤاخذه كنندهء بر گناه بود ، اگر مدارايش نبود .
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحه 111
پدیدآورندگان: شيخ حسين انصاريان
ص۱۱۱