استخاره صورت مىگيرد اشاره شده است . مانند قرآن ، نماز ، دعا ، تسبيح و . . . كه در هر يك به شيوههاى مخصوصى مراد حق تعالى را به دست مىآورد . و اين شيوهها با تفأّل و فال بينى و تعبير خواب و رمل و اسطرلاب تفاوت بسيار دارد .
زيرا استخاره يكى از شيوههاى طلب هدايت الهى است و انسان در زمانى كه وظيفه خود را از راه تفكّر خويش و مشورت با ديگران به ويژه اهل دانش و نيكوكاران به دست نمىآورد ؛ به سوى برداشت از آيات قرآن همّت مىگمارد .
در حديثى از حضرت صادق عليه السلام آمده است كه فرمود :
لاتَتَفَأَّلْ بِالْقُرآنِ . « 1 »
به قرآن فال نزن .
در اينجا صاحب وسائل الشيعه مىافزايد :
الْإسْتخارَةُ طَلَبُ الْخِيَرَةِ وَ مَعْرِفَةُ الْخَيْرِ فى تَرْجِيح أَحَدِ الْفِعْلَينْ عَلَى الآخَرِ لِيُعْمَلَ بِهِ وَ التَّفَاؤُلُ مَعْرِفَةُ عَواقِبِ الْامُورِ وَ أَحْوالِ غائِبٍ وَ نَحْوِ ذلِكَ . « 2 »
استخاره عبارت است از درخواست برترى و شناخت نيك بودن آن در انتخاب يكى از دو كار بر ديگرى تا بدان عمل كند ولى تفاؤل و فال زدن به معناى شناسايى و پيش بينى كردن عواقب كارها و پيشامدهاى آينده و امثال اينهاست .
پس چه نيك است ؛ كه انسان رضايت و غضب خداوند را در كارهايش در نظر بگيرد تا گرفتار عاقبت بد آنها نشود .
رسول اللّه صلى الله عليه و آله مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - الكافى : 2 / 629 ، حديث 7 ؛ بحار الأنوار : 88 / 244 ، باب 4 ، ذيل حديث 5 .
( 2 ) - وسائل الشيعة : 6 / 233 ، باب 38 ، حديث 7817 .