[ « 2 » هَذَا مَقَامُ مَنْ تَدَاوَلَتْهُ أَيْدِي الذُّنُوبِ وَ قَادَتْهُ أَزِمَّةُ الْخَطَايَا وَ اسْتَحْوَذَ عَلَيْهِ الشَّيْطَانُ فَقَصَّرَ عَمَّا أَمَرْتَ بِهِ تَفْرِيطاً وَ تَعَاطَى مَا نَهَيْتَ عَنْهُ تَغْرِيراً « 3 » كَالْجَاهِلِ بِقُدْرَتِكَ عَلَيْهِ أَوْ كَالْمُنْكِرِ فَضْلَ إِحْسَانِكَ إِلَيْهِ حَتَّى إِذَا انْفَتَحَ لَهُ بَصَرُ الْهُدَى وَ تَقَشَّعَتْ عَنْهُ سَحَائِبُ الْعَمَى أَحْصَى مَا ظَلَمَ بِهِ نَفْسَهُ وَ فَكَّرَ فِيمَا خَالَفَ بِهِ رَبَّهُ فَرَأَى كَبِيرَ عِصْيَانِهِ كَبِيراً وَ جَلِيلَ مُخَالَفَتِهِ جَلِيلًا ]
اين جايگاه كسى است كه دستهاى گناهان ، او را دست گردان كردهاند ، و مهارهاى خطاها ، او را به دنبال خود كشيدهاند ، و شيطان بر او چيره شده و از باب ضايع كردن امر نسبت به آنچه امر فرمودى كوتاهى كرده ، و به خاطر غفلتش از عاقبت كار ، آنچه را نهى كردى مرتكب شده ، مانند كسى كه قدرتت را بر وجودش جاهل و فراوانى احسانت را نسبت به خودش منكر است ، تا هنگامى كه ديدهء هدايت برايش باز شده ، و ابرهاى كوردلى ، از صفحهء باطنش بر طرف گشته ، ستمهايى كه بر خود كرده ، به شمار آورده ، و در امورى كه پروردگارش را مخالفت كرده به انديشه نشسته ؛ در نتيجه گناه بزرگش را بزرگ ، و عظمت مخالفتش را عظيم ديده .
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحه 158
پدیدآورندگان: شيخ حسين انصاريان
ص۱۵۸