فرزند ، مونس و اميد و بازوان پدر و مادر است و به وجود و توانايى فرزندان ، نسل انسانى باقى مىماند و در كهنسالى براى آنان ياور و همزبان و همدم خوبى خواهد بود .
داشتن فرزند صالح ، آرزويى است كه حتى پيران و بزرگان الهى بدون فرزند هم آن را در سر مىپروراندند .
به همين دليل حضرت زكريا عليه السلام از خداوند درخواست فرزندى مىكند تا او را از تنهايى بيرون آورد و در قرآن مىفرمايد :
وَ زَكَرِيَّآ إِذْ نَادَى رَبَّهُ رَبّ لَاتَذَرْنِى فَرْدًا وَ أَنتَ خَيْرُ الْوَ رِثِينَ » « 1 »
و زكريا را [ ياد كن ] زمانى كه پروردگارش را ندا داد : پروردگارا ! مرا تنها [ و بىفرزند ] مگذار ؛ و تو بهترين وارثانى .
همچنان حضرت ابراهيم در سن نود سالگى از خداى متعال طلب فرزند نمود و دعايش به استجابت رسيد كه : حق تعالى به ايشان مژده فرزند نيكو سيرتى را داد و فرمود :
رَبّ هَبْ لِى مِنَ الصلِحِينَ * فَبَشَّرْنهُ بِغُلمٍ حَلِيمٍ » « 2 »
پروردگارا ! مرا فرزندى كه از صالحان باشد عطا كن . * پس ما او را به پسرى بردبار مژده داديم .
در قرآن مجيد دو مرتبه كلمهء وزير در رسالت حضرت موسى عليه السلام آمده است و آن دربارهء پشتيبانى و هميارى به وسيلهء اهل و برادر اوست ؛
وَ اجْعَل لّى وَزِيرًا مّنْ أَهْلِى » « 3 »
هامش
( 1 ) - انبياء ( 21 ) : 89 .
( 2 ) - صافّات ( 37 ) : 100 - 101 .
( 3 ) - طه ( 20 ) : 29 .