مدت حمل توليد گرديده است ، به علاوه شير دادن در اصل براى اعضاى تناسلى مفيد است و در بعضى مزاجها استعداد تجديد حمل را از بين مىبرد و از حمل بى موقع ( كه از نيروى طبيعى مادر مىكاهد ) جلوگيرى مىكند .
نظريات طبّى دربارهء مدت شيرخوارگى متفاوت است ، بعضى اطبا معتقد بودند كه مدت شيرخوارگى فقط بايستى 9 ماه باشد و گاهى هم تا دو سال تجويز مىنمودند ، ولى آخرين نظريه كه در موضوع فايده طبيعى رضاع براى بدن و دندان نوزاد در سال 1933 بيان گرديده مىگويد : مدت شير خوارگى بايستى از يكسال بيشتر باشد و اگر دو سال كامل شد مستحسن است .
اهميت شير مادر
در كتاب « تغذيه و تربيت كودك » دربارهء اهميت شير مادر كه محصولى صددرصد طبيعى براى نوزاد است و هيچ غذايى در جهان جاى آن را نمىگيرد آمده است :
« بر طبق يك اصل كلى ، انجام هر كارى از طريق طبيعى بمراتب صحيحتر است ، مگر اين كه مطلقاً مطمئن باشيد راه بهترى وجود دارد . تغذيه با شير مادر مزاياى مسلم و محققى دارد كه ما از آنها مطلعيم و شايد محاسن ديگرى هم داشته باشد كه هنوز آنها را نشناختهايم . تغذيه با شير مادر از نظر جسمانى به مادر كمك مىكند ؛ زيرا وقتى نوزاد شير مادر مىخورد ، جدار عضلانى رحم شديداً منقبض شده بازگشت آن را به حالت و موقعيت طبيعى تسريع مىسازد .
نوزادانى كه با شير مادر تغذيه مىشوند نسبت به نوزادانى كه مصنوعى تغذيه مىگردند كمتر دچار اختلالات هاضمهاى مىشوند . مزيت بزرگ شير مادر تميز بودن هميشگى و دائمى آن است و نوزاد از اين طريق دچارعفونتى نمىشود .
از نظر علمى ، تغذيه با شير مادر سبب صرفه جوئى در وقت است ؛ زيرا بطرى