يا أَهْلَ الْمَعْرُوفِ وَ الْإحْسانِ لاتَمُنُّوا بِإِحْسانِكُمْ ، فَإِنَّ الْإِحْسانَ وَ الْمَعْرُوفَ يُبْطِلُهُ قُبْحُ الامْتِنانِ . « 1 »
اى اهل نيكى و نيكوكارى ، به احسان خود منّت مگذاريد پس همانا كه زشتى منت گذارى ارزش نيكى و نيكويى را از بين ببرد .
از نشانههاى مردانگى مردان خدا اين است كه روش احسان را با منّت آلوده نسازند .
يُسْتَدَلُّ عَلَى مُرُوَّةِ الرَّجُل بِبَثِّ المَعْرُوفِ وَ بَذْلِ الْاحْسانِ وَ تَرْكِ الإِمْتِنانِ . « 2 »
از نشانههاى جوانمردى مرد ، پراكندن نيكى و لطف و نيكوكارى و خوددارى از منت نهادن است .
انفاق كنندگان حقيقى كسانى هستند كه تنها به خاطر خشنودى خدا و پرورش فضايل انسانى و تثبيت سجاياى ارزشمند در درون خود و پايان دادن به نگرانىها و اضطراب كه به خاطر احساس مسؤوليت در برابر محرومان در وجدان آنها پيدا مىشود ، توفيق نيكوكارى نصيبشان مىگردد .
بر اين اساس حضرت على عليه السلام مىفرمايد :
جَمالُ الْإِحْسانِ تَرْكُ الإِمْتِنانِ . « 3 »
زيبايى نيكى كردن ، منّت ننهادن است .
از آن جا كه منّت گذار در انگيزهاش جبران كمبود ذاتى يا اخلاقى خويش است يا براى ارضاى نفس خود و برترىطلبى بر ديگران مىكوشد ، هميشه در بين مردم
هامش
( 1 ) - غرر الحكم : 390 ، حديث 8959 .
( 2 ) - غرر الحكم : 384 ، حديث 8735 .
( 3 ) - غرر الحكم : 390 ، حديث 8959 .