[ وَ الْإِصْرَارِ عَلَى الْمَأْثَمِ وَ اسْتِصْغَارِ الْمَعْصِيَةِ وَ اسْتِكْبَارِ الطَّاعَةِ ]
و پافشارى بر گناه ، و كوچك شمردن معصيت و سنگين دانستن طاعت .
14 - مداومت بر گناه
گناه و معصيت معلول و محصول تخلّف از فرامين و دستورهاى حضرت حق و انبيا و ائمه و اولياى الهى است .
گناه آتشى است كه با دست خود انسان بر خرمن فضايل و حسنات و حالات ملكوتى و احوالات ربّانيش مىافتد .
گناه همچون خورهاى است كه از بر ريشهء انسانيت مىافتد و تا از پا انداختن درخت كرامت از پا نمىنشيند .
انبيا و اوليا از هر نوع گناهى اعم از كبيره و صغيره مردم را نهى مىكردند و به گناهان بزرگ وعدهء حتمى عذاب مىدادند .
گناهكار مسرف بر نفس است و خداوند مردم مسرف را دوست ندارد :
وَ لا تُسْرِفُوا إنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفينَ » « 1 »
و از اسراف [ در خوردن وخرج كردن ] بپرهيزيد كه قطعاً خدا اسراف كنندگان را دوست ندارد .
هامش
( 1 ) - أنعام ( 6 ) : 141 .