مىشوند .
همچنانكه امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
الرَّغْبَةُ فى الدُّنيا تُوْرِثُ الْغَمَّ وَ الْحَزَنَ وَ الزُّهْدُ فى الدُّنيا راحَةُ الْقَلْبِ وَ الْبَدَنِ . « 1 »
ميل به دنيا موجب اندوه و ناراحتى مىشود و پارسايى در دنيا سبب آسايش دل و بدن است .
ولى چنين ظرفى براى اهل آخرت ، شوق رسيدن به نعمتها و لذّتهاى معنوى اهل بهشت و شدت حب و عشق به وصال حق مىباشد .
اهل معرفت به مرتبهاى از شدت حب و عشق به وصال حق مىرسند كه به حزن و اندوه دچار مىشوند . حضرت يعقوب عليه السلام از فراغ يوسفش محزون مىشود كه به درگاه خداوند شكايت مىكند :
قَالَ إِنَّمَآ أَشْكُواْ بَثّى وَ حُزْنِى إِلَى اللَّهِ وَ أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ مَا لَاتَعْلَمُونَ » « 2 »
گفت : شكوهء اندوه شديد و غم و غصهام را فقط به خدا مىبرم و از خدا مىدانم آنچه را كه شما نمىدانيد .
شكايت انبياى الهى عين بندگى و ابراز عشق به ذات مقدس خداوند است .
بنابراين اگر انبيا و اولياى الهى اهل صبر و استقامت و تسليم و رضا هستند شكايت و حزن آنان براى چيست ؟
براساس احاديث نبوى و معصومين عليه السلام آنچه كه با مقام صبر و بندگى خداوند ناسازگار است كه بنده در گرفتارىها و بلاها كه از طرف خدا براى او پيش مىآيد ، بىتابى نمايد و بيش از مصيبتى كه به او رسيده است به خدا شكوه كند ، ولى اگر
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 75 / 240 ، باب 23 ، حديث 108 ؛ تحف العقول : 358 .
( 2 ) - يوسف ( 12 ) : 86 .