هر چه كه لذيذ و خوش طبع و مناسب اهل جوانمردان و اخلاق پسنديده باشد .
برخى گفتهاند :
آنچه را كه طبع سالم خبيث نداند و متنفّر از آن نباشد .
و آيهء شريفه مىفرمايد :
وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ » « 1 »
و پاكيزهها را بر آنان حلال مىنمايد و ناپاكها را بر آنان حرام مىكند .
رزق از ديدگاه اشاعره و معتزله
رزق در لغت ، عطا و سهمى است كه بخشيده شود .
اشاعره گويند : آنچه را زنده نفع ببرد چه تغذيه باشد يا غيره ، مباح باشد يا حرام .
و برخى گفتهاند :
مواد پرورشى حيوانات از غذا و مشروبات است .
معتزله معتقدند :
آنچه را كه حيوان انتفاع ببرد و كسى را منع از آن نيست . پس حرام رزق نيست كه از آيهء :
مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ » « 2 »
از آنچه به آنان روزى دادهايم ، انفاق مىكنند .
استفاده كردهاند كه : استناد رزق به نفس اشاره به حلال و طيّب و دائم است و حرام مدحى ندارد .
به اتفاق نظر معتزله و اشاعره ، رزق اعم از غذاست و سود بردن كنونى هم در آن
هامش
( 1 ) - اعراف ( 7 ) : 157 .
( 2 ) - بقره ( 2 ) : 3 .