بزرگ زنان صدر اسلام (فارسى) — صفحة 303

آنان را امتحان كنيد ، ( البته ) خدا به ايمانشان آگاه‌تر است ، اگر آنان را با ايمان يافتيد ، به سوى كفار عودتشان ندهيد ، زيرا نه آنان بر شوهران كافرشان و نه شوهران كافرشان برآنان حلال‌اند . . . . « 1 » پيامبر طبق دستور خداوند ، زنان مهاجر را امتحان مى كرد و وقتى صداقت آنان معلوم مى شد ، آنان رانگاه مى داشت و مهريه و هزينه اى كه كفار براى آنان پرداخت كرده بودندبه شوهرانشان بر مىگرداند و آنان رابه ازدواج مردان مسلمان در مى آورد . اولين زنى كه از دارالكفر فرار كرد و به مدينه آمد ، سُبَيْعَه دختر حارث اسْلَمِيَّه ، همسر مسافر مخزوفى ( يا صيفى بن راهب ) بود . پس از آن امَيّه دختر بْشر ، همسر ثابت بن دَحداحَه ، ارْوى دختر رَبيعة بن حارث ، همسر خالدبن سعيد و ام كُلثُوم ، دختر عُقْبَة بن ابى مُعَيْط ، از زنان مؤمن مهاجرى بودند كه براى پيوستن به رسول خدا ، خانه و كاشانه و شوهر و فرزند خود را رها كردندو به مدينه فرار نمودند . پيامبر آنان را بعد از امتحان پذيرفت و به عقد مردان مؤمن در آورد . متأسفانه در مقابل اين زنان مؤمن و نيكبخت ، زنانى نيز بودندكه فريب شيطان را خوردندو از مدينه فرار كردندو به دارالكفر رفتند . « 2 » ابن عباس مىگويد : امتحان زنان نامبرده اين بود كه سوگند بخورند كه بيرون آمدنشان از دارالكفر فقط به خاطر محبتى بوده كه به خداوند و رسولش داشته اند ، نه اين‌كه از شوهرشان قهر كرده باشند ، يا براى مثال از زندگى در فلان محل بدشان آمده و از فلان سرزمين خوششان آمده باشد