اين بانوى بزرگوار داراى حسن تدبير بود . امام صادق عليه السلام هر وقت كه مى خواست حقوق اهل مدينه را تقسيم نمايد ، كار را به عهدهءام فروه ( مادر خود ) و اين بانو مى گذاشت . « 1 »
روايتى از حميده
ابوبصير گويد : بر حميدة المصفاة وارد شدم تا شهادت امام صادقرا به او تسليت گويم . آن بانو گريست و گفت : اى ابا محمّد ! اگر حضرت صادق عليه السلام را در وقت مرگ مى ديدى ، مسألهء عجيبى را مشاهده مى كردى . آن حضرت چشمهاى خود را گشود و فرمود : خويشاوندانم را در كنارم جمع كنيد . ما نيز همهء خويشاوندان را جمع كرديم . امام نظرى به اطرافيان افكند و فرمود : انَّ شَفاعَتَنا لاتَنالُها مُسْتَخِفًّا بِالصَّلوةِ « 2 » » شفاعت ما به كسانى كه نماز را سبك و بى اهميت بشمارند نخواهد رسيد . حضرت صادق عليه السلام هنگام وفات براى اينكه امام بعد از او شناخته نشود پنج نفر را وصى خود قرار داد كه عبارت بودند از : امام كاظم ، عبدالله افطح فرزند ديگر خود ، محمد بن سليمان والى مدينه ، منصور خليفهء عباسى و حميده خاتون همسرخود . « 3 »
هامش
( 1 ) - رياحين الشريعه ، ج 3 ، ص 18 .
( 2 ) - همان ، ص 19 ، با دخل و تصرف .
( 3 ) - منتهى آلامال ، ج 2 ، ص 179 .