زندگانى حضرت فاطمه عليها السلام در دوران رسالت با همه مسائل و مشكلاتش سپرى شد . دلخراش‌ترين و جانسوزترين حادثهء اين دوران براى زهرا عليها السلام فقدان پيامبر صلى الله عليه و آله بود كه قرار و آرامش را از او سلب كرد و قلب لطيفش را در اندوهى هميشگى فرو برد . فضّه ، خدمتكار زهرا عليها السلام گوشه‌اى از رنج و مصيبت جانكاه دختر پيامبر صلى الله عليه و آله را در فقدان پدر ، چنين بيان كرده : در رحلت رسول خدا صلى الله عليه و آله خرد و بزرگ بويژه نزديكان ، ياران و دوستان گريستند ولى فاطمه عليها السلام از همه بيشتر و شديدتر ؛ چندان كه هفت روز هيچ‌گونه آرامشى نداشت و گريه و ناله‌اش هر روز فزون‌تر از روز پيش بود . روز هشتم كاسه صبرش لبريز شد و در ملأ عام ضجّه و ناله سر داد . زنان به سويش شتافتند ( و با او هم‌ناله شدند ) . چراغ‌ها خاموش شد تا چهره زنان نوحه‌گر نمايان نباشد . در اين ميان صداى فاطمه عليها السلام به : وا ابتاه ! وا صفياه ! وا محمداه ! وا ابا القاسماه ! وا ربيع الارامل واليتامى ! بلند بود . او گريه كنان به سمت قبر مطهر پدرش حركت كرد و چون چشمش به حجره خالى رسول‌اللّه افتاد بر زمين افتاد و غش كرد . . . . « 1 » زندگى حضرت زهرا عليها السلام در دوران امامت بدينسان آغاز شد . اى كاش همهء اندوه فاطمه عليها السلام همين بود ؛ هنوز چند روزى از رحلت رسول خدا صلى الله عليه و آله نگذشته بود كه حوادثى در درون جامعه اسلامى رخ داد و مصيبت‌هاى شكننده‌اى بر قلب خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله و در رأس آنان امير مؤمنان و حضرت زهرا عليها السلام وارد شد كه مصيبت فقدان