خوشگذرانى ، ميگسارى و آوازه‌خوانى از ويژگىهاى دستگاه خلافت زمامداران دوره دوم عباسى است . خلفا به جاى رسيدگى به كار مردم و اداره امور كشور ، وقت خود را به عياشى و بزم‌هاى آنچنانى مىگذراندند . سيوطى مىنويسد : متوكل غرق در شهوات و باده‌گسارى بود . وى در حرمسراى خود چهار هزار كنيز داشت . « 1 » كناره‌گيرى خلفا از امور حكومتى و سپردن زمام امور كشور به تركان بىكفايت و بيگانه از امور سياسى و ادارى ، موجب از هم گسيختگى نظام مديريتى كشور پهناور اسلامى و گسترش فساد ادارى و مالى در تمامى زواياى حكومت شد . از بارزترين نمودهاى اين فساد از بين رفتن روحيّه تعهّد و مسؤوليّت‌پذيرى كارگزاران و رواج بازار رشوه و اختلاس اموال عمومى در ميان كارمندان دولت بود . بگونه‌اى كه پست‌ها نه بر مبناى لياقت و كاردانى افراد كه بر پايه مقدار پول و رشوه‌اى كه پرداخت مىكردند به آنان واگذار مىشد .