امام سجّاد عليه السلام در دوران 34 ساله امامت خود با پنج تن از خلفاى اموى از خاندان سفيان و مروان معاصر بود : يزيد بن معاويه ، معاوية بن يزيد ، مروان بن حكم ، عبدالملك بن مروان و وليد بن عبدالملك . وليد بن عبدالملك مانند ديگر زمامداران ستمگر آن زمان فرد جنايت پيشه و زورگويى بود و سياست پدرش را در باز گذاشتن دست حجاج براى فشار بر شيعيان دنبال كرد . وى از شهرت و محبوبيّت روزافزون امام چهارم و از شخصيّت الهى و نفوذ روحانى و معنوى آن حضرت در ميان قشرهاى مختلف مردم بشدّت رنج مىبرد . او مىترسيد مردم گرد آن بزرگوار جمع شده براى سلطنت و حكومت وى ايجاد خطر كنند . از اين رو ، نتوانست وجود آن گرامى را تحمل كند و سرانجام وى را - پس از يك زندگى سراسر رنج و مبارزه - در 25 محرّم سال 95 هجرى به‌وسيلهء هشام بن عبدالملك مسموم كرد و به شهادت رسانيد . « 2 » هم‌اكنون قبر آن بزرگوار در قبرستان بقيع در كنار قبور پاك امام مجتبى ، امام باقر و امام صادق عليهم السلام بدون گنبد و بارگاه است .