از جمله موهبتهايى كه خداوند به بندگان بر گزيده‌اش همچون پيامبران عنايت كرده استجابت دعاى آنان است . قرآن كريم در چندين آيه « 1 » به اين مسأله تصريح كرده است به عنوان نمونه در باره حضرت نوح مىفرمايد : « وَ نوُحاً اذْ نادى مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبنا لَهُ فَنَجَّيْناهُ وَ اهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظيمِ » « 2 » و نوح را ( به ياد آور ) هنگامى كه پيش از آن ( زمان ، پروردگار خود را ) خواند . ما دعاى او را مستجاب كرديم ؛ و او و خاندانش را از اندوه بزرگ نجات داديم . امامان عليهم السلام نيز از اين موهبت الهى بر خوردار بودند . مورخان وسيره نويسان بر « مستجاب الدعوه » بودن امام صادق ( ع ) تصريح كرده‌اند . « 3 » به عنوان نمونه ، محمد بن على صبان شافعى مىنويسد : امام صادق ( ع ) مستجاب الدعوه بود . هرگاه از خداوند چيزى درخواست مىكرد ، هنوز دعايش به پايان نرسيده و از جايش بر نخاسته بود كه خواسته اش بر آورده مىشد . « 4 » اينك نمونه ها از استجابت دعاى آن حضرت . منصور ، خليفه عباسى بارها امام ( ع ) را احضار كرد و هر بار تصميم به آزار يا قتل آن حضرت گرفت . يك بار تصميم جدى بر قتل امام گرفت و به ربيع ، دربان خود سفارش كرد كه هرگاه من دست بر دستم زدم تو او را بكش . ولى وقتى امام ( ع ) بر او وارد شد از آن حضرت تجليل كرد و به ربيع دستور داد پيشواى ششم را با احترام به مدينه باز گرداند . اين تغيير روش منصور ، معلول دعاى امام ( ع ) بود كه از خداوند خواست شر وى را از حضرتش دفع كند . خداوند نيز اجابت كرد . « 5 »