نخست اينكه امام صادق ( ع ) در اين پيام رسانى به اين بسنده نكرد كه تنها امامت خويش را اثبات كند ، بلكه همراه نام خود نام ديگر امامان به حق و اسلاف خويش را نيز برد و بدين وسيله سلسله امامت اهل بيت و رسالت پيامبر ( ص ) را بگونه‌اى متصل و تفكيك ناپذير از يكديگر مطرح كرد . امام ( ع ) با اين بيان ، امامت خود را يك نتيجهء قهرى كه بر امامت گذشتگان و رسالت رسول خدا ( ص ) مترتّب است شمرد و آن را از حالت بى سابقه و بى ريشه و پايه بودن بيرون آورد و سلسلهء خود را از كانالى مطمئن و ترديد ناپذير به پيامبر بزرگوار متصل كرد . نكتهء ديگر انتخاب زمان و مكان اين پيام رسانى است . ايام و مراسم حج كه نمايندگان طبيعى مردم سراسر مناطق مسلمان نشين از اقصاى خراسان تا ساحل مديترانه گرد آمده‌اند ، آن هم در روز نهم ذيحجه ، روز عرفه ، در صحراى محدود عرفات كه تمامى حاجيان به صورت متراكم براى وقوف در اين سرزمين جمع‌اند ، در حالى كه در ديگر ايام و مواقف حج امكان چنين تجمّعى به اين صورت متراكم وجود ندارد . به طور طبيعى يك كلمه حرف بجا در اينجا مىتواند كارگسترده‌ترين شبكه وسائل ارتباط جمعى را در آن زمان انجام دهد . « 1 » نكتهء سوم ، تكرار عمل در چهار جهت و هر جهت سه بار نشان‌دهنده اهتمام خاص حضرت به موضوع پيام است . پيشواى ششم ( ع ) در چگونگى القاى پيام امامت و تكرار آن عنايت داشته تا مردم آن را فراموش نكرده در حد يك رخداد عادى تلقى نكنند ، بلكه به عنوان يك خبر مهمّ و رخداد جديد براى ديگران بازگو نمايند .