علّامه امينى صاحب كتاب شريف « الغدير » كه بسيارى از فضايل على ( ع ) را از زبان اهل سنت نقل كرده ، رواياتى را آورده است كه على ( ع ) مىفرمايد : « ولقد صلّيت مع رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و إله قبل الناس بسبع سنين و انا اوّل من صلّى مَعَهُ » « 1 » ؛ من هفت سال ، پيش از آن‌كه مردم اسلام بياورند با رسول خدا ( ص ) نماز مىگزاردم ، و من نخستين كس بودم كه به همراه او نماز بجاى آوردم . و در روايتى ديگر آورده است كه آن حضرت مىفرمايد : « عبدت اللَّه مع رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه واله سبع سنين قبل ان يعبده احدٌ من هذه الامّة » « 2 » ؛ پيش از آنكه احدى از اين امّت خدا را پرستش كند ، من به همراه رسول خدا ( ص ) هفت سال به عبادت پرداختم .

سخن از اعتقاد كسى كه در كسب تمام فضايل و كرامات گوى سبقت را از همگان ربوده است چگونه ممكن است ؟ سخن از يقين كسى كه گستره‌اش كران تا كران را دربر گرفته است و در وصف از خويشتن گويد : « لَوْ كُشِفَ الْغِطَاءُ مَا ازْدَدْتُ يَقِينَاً » « 3 » ؛ اگر حجاب ( هاى ظاهرى و دنيوى ) كنار مىرفت ، ( هرگز ) به يقينم افزوده نمىشد .