احساس مىكند . امّا اين احساس - كه ممكن است در بسيارى از انسانها نباشد - با توجه به مراتب ايمان و اعتقاد ، در افراد متفاوت است . ميزان تقرّب هر فرد به درگه خداوند ، به مقدار شناخت و معرفت او از خدا و درجه و مرتبهء ايمان او به ذات اقدس حق ، بستگى دارد . شناخت پيشوايان الهى از خداوند ، شناخت افراد معمولى نيست . شناخت على از ( ع ) خداوند شناخت كسى است كه مىگويد : « لَوْ كُشِفَ الْغِطَاءُ مَا ازْدَدْتُ يَقِيناً » « 1 » ؛ اگر حجاب ( هاى دنيوى ) كنار برود ، ( هرگز ) به يقينم افزوده نگردد .
او در شناخت و معرفت الهى به مرتبهاى دست يافته است كه هيچ پرده و حجابى در برابرش وجود ندارد و به آخرين مراتب يقين رسيده است . خدا را با چشم دل مىبيند ، تار و پودش با عشق به خدا عجين گشته است . لحظههاى عبادتش ، لحظهء عشقبازى است ، لحظه سوز و گداز از فراق يار است ، لحظه انتقال از دنياى سه بُعدى به عالم معناست ، لحظه از خود بى خود شدن است . لحظهء لذتهاست و لحظهء چشم روشنى است كه از مكتب انسانى محمد ( ص ) به اين دنياى عرفانى رسيده است كه مىفرمايد : « قرة عينى فى الصلاة » . « 3 » امام ( ع ) از عبادت خود در برابر خداى متعال طمع بهشت را ندارد ، به اميد نجات از عذاب الهى او را نمىپرستد ، بلكه عبادت او در مرتبهاى بس بالاتر است كه ما انسانها توانايى درك آن را نداريم . او در يكى از سخنان ارزندهاش مىفرمايد :