2 . هدايت گر بودن : در قرآن و ديگر متون دينى ، خداوند متعال به عنوان هادى و راهنما معرفى شده است . هدايت تكوينى الهى همهء موجودات را در بر مىگيرد و كل جهان آفرينش از سنّتهاى الهى پيروى مىكند :
قَالَ رَبُّنَا الَّذِي أَعْطَى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدَى ( طه : 50 )
گفت : پروردگار ما همان كسى است كه به هر موجودى آنچه را لازمهء آفرينش او بوده ، داده است [ و ] سپس هدايت كرده است .
هدايت تشريعى به وسيلهء پيامبران صورت مىگيرد . قرآن مجيد هدايتگر انسان به بهترين وجه است :
إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتي هِيَ أَقْوَمُ ( اسراء : 9 )
اين قرآن به راهى كه استوارترين راههاست ، هدايت مىكند .
پيامبران و امامان عليهم السلام نيز در ابلاغ و تبيين احكام الهى نقش هدايتى ايفا مىكنند :
وَ جَعَلْناهُمْ ائِمَّةً يَهْدُونَ بِامْرِنا وَ اوْحَيْنا الَيْهِم فِعْلَ الْخَيراتِ ( انبياء : 73 )
و آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما [ مردم را ] هدايت مىكنند و انجام دادن كارهاى نيك را به آنها وحى كرديم .
خداوند ، علاوه بر پيامبران عليهم السلام از طريق قواى درونى ، يعنى خرد آدمى كه در وجود او تعبيه كرده ، به هدايت انسان پرداخته است و انسان در پرتو برخوردارى از قدرت عقلانى و گرايش طبيعى به حق جويى و خداشناسى به حركت خود در مسير حق و صراط مستقيم ادامه مىدهد .
البته انسان ضمن برخوردارى از هدايت الهى در انتخاب راه آزاد است و با
در آمدى بر سيره فاطمى (س) (فارسى) — صفحة 15
مساهمون: على رفيعى
ص١٥