رفته بودند . ) « 1 » به فاصله چندى ، يك گروه ( 83 ) نفرى « 2 » با فرصت و آزادى عمل بيشترى عازم حبشه شدند . پيامبر به منظور ايجاد هماهنگى و عدم پراكندگى مهاجران دربرخورد با مردم و حكومت حبشه ، جعفر بن ابيطالب را كه مورد اعتماد و اطمينان بود به سرپرستى آنان برگزيد . مهاجران مورد استقبال نجاشى قرار گرفتند . ام سلَمهَ كه يكى از زنان مهاجر بود از هجرت چنين ياد مىكند : « بر سرزمين حبشه هجرت كرديم . در حمايت بهترين حامى قرار گرفتيم ، نجاشى امنيت دينى ما را تامين كرد ، آزارى از كسى نديديم و سخن ناروا نشنيديم . » « 3 »
تعقيب مهاجران
سران مكّه از آزادى و راحت طلبى مهاجران خبر يافتند و نتوانستند وضع جديد را تحمّل كنند . زيرا بيم داشتند حبشه به صورت پايگاهى ديگر براى مسلمانان درآيد . و مهاجران با نفوذ در دولت و دربار نجاشى تمايل قلبى آنان را به سوى اسلام متوجّه كرده و در آينده با لشكرى ، آراسته به مكّه هجوم آورند و نظام جاهلى را نابود سازند .
سران قريش ، تصميم گرفتند نمايندگانى را به دربار نجاشى روانه سازند و براى جلب نظر شاه و درباريان هداياى گران قيمتى نيز تدارك ديدند .
آنها دو تن از زرنگ ترين افراد خود به نام « عمرو بن عاص » و « عبداللّه بن ابى ربيعه » را برگزيدند و همراه هدايا با شتاب به حبشه گسيل داشتند تا نجاشى را
هامش
( 1 ) . تاريخ اسلام ، آيتى ، ص 119 .
( 2 ) . سيرهء ابن هشام ، ج 1 ، ص 330 .
( 3 ) . همان مدرك .