زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — صفحة 39

و اوست كه از علم ، حكمت ، قدرت و رحمت مطلق برخوردار است ومىتواند قانونگذار و حاكم واقعى باشد . و لذا تنها قبول ولايت و اطاعت او عقلًا و شرعاً لازم است . از اين رو اسلام كسانى را كه غير خدا را به منزله ربّ ، ولىّ و سرپرست مىگيرند ، گمراه خواند : و لا يَتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً ارْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ « 1 » و بعضى از ما بعضى ديگر را به جاى خدا به خدايى نگيرند . وَ لا يَأمُرَكُم انْ تَتَّخِذُوا الْمَلائِكَةَ والنَّبيّين ارْباباً « 2 » و ( نيز ) شما را فرمان نخواهد داد كه فرشتگان و پيامبران را به خدايى بگيريد . افَحَسِبَ الّذينَ كَفَروا انْ يَتَّخِذُوا عِبادى مِنْ دُونى اوْلِياء « 3 » آيا كسانى كه كفر ورزيده‌اند ، پنداشته‌اند كه ( مىتوانند ) به جاى من ، بندگانم را سرپرست بگيرند ! انْ الْحُكْمُ الّا لِلّهِ « 4 » فرمان جز براى خدا نيست . فَالْحُكْم لِلّهِ الْعَلِىِّ الْكبير « 5 » پس ( امروز ) فرمان از آن خداى والاى بزرگ است . اميرالمؤمنين ( ع ) در نامه‌اى به فرزندش مىنويسد : لا تَكُن عبدَ غيرك وَ قَدْ جَعَلَكَ اللّهُ حُرّاً « 6 » بنده غير خودت مباش كه خداوند تو را آزاد آفريده است .