سخاوت ، ضدّ بخل و از ثمرات زهد و بىاعتنايى به دنيا است كه از مشهورترين صفات پيغمبران خدا و اوصياء و اولياء و از صفات پسنديده است . بالاترين مراتب سخاوت ، ايثار است كه عبارت است از بخشش با وجود احتياج كه مورد ستايش خداى كريم است : « وَ يُؤثِرُونَ عَلى انْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ » « 1 » جود و بخشش و توجّه به امور نيازمندان ، علاوه بر اينكه روح انسان را تعالى مىبخشد ، سبب محبوبيت اجتماعى فرد نيز مىگردد . « مَنْ جادَ سادَ » « 2 » كسى كه بخشنده بود سيادت و سرورى يافت و انسان‌هاى بخيل هرگز محبوبيت مردمى و جايگاه اجتماعى را به‌همراه ندارند . با اين مقدّمه كوتاه ، به نمونه‌هايى از جود و سخاى امام حسين ( ع ) اشاره مىكنيم . از ويژگىهاى سرور آزادگان ، حسين بن على ( ع ) سخاوتمندى و بخشندگى بود . او پناهگاه فقرا ، محرومين و نيازمندان بود . و كسانى كه بر او وارد مىشدند از عنايات و بخشش‌هايش بهره‌مند بودند و كسى از پيشگاه آن حضرت ( ع ) محروم بازنمىگشت .