زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — صفحة 156

و از نظر مقام علمى و شناخت آن حضرت ( ع ) نسبت به قرآن كريم ؛ خود فرمود : وَاللّه ما نَزَلَتْ آيَةٌ الَّا وَ قَدْ عَلِمْتُ فيما نَزَلَتْ وَ ايْنَ نَزَلَتْ ، انّ ربّى وَهَبَ لى قَلْباً عَقُولًا وَ لِساناً سَؤلا « 1 » قسم به خدا آيه‌اى فرود نيامد مگر آنكه من آگاه بودم كه دربارهء چه و در كجا فرود آمده است ، همانا پروردگارم قلبى فكور و زبانى پرسشگر به من بخشيده است . و « ابى طفيل » از على ( ع ) چنين نقل مىكند : قال عَلىٌ : سَلُونى عَنْ كِتابِ اللَّهِ فَانَّهُ لَيْسَتْ آيَةٌ الَّا عَرفْتُ ابِلَيلٍ نَزَلَتْ امْ بِنَهارٍ فى سَهْلٍ اوْ جَبَلٍ . « 2 » و خلفاء از نظر علمى محتاج على ( ع ) بودند . « سعيد بن مسيّب » مىگويد : عمر گفت : خدا مرا با مشكلى روبه‌رو نسازد كه ابوالحسن ( على ( ع ) ) در آن حاضر نباشد . « 3 » « سعيد بن وهب » مىگويد : قال عبدالله : اعْلَمُ اهْلِ الْمَدينةِ بِالْفَرائِضِ عَلِىُ بْنُ ابِى طالبٍ « 4 » آگاه‌ترين اهل مدينه به واجبات ، على بن ابى طالب ( ع ) است . به اتّفاق فريقين على ( ع ) از اصحاب كساء و جزء اهل بيت پيامبر ( ص ) بود كه آيه شريفه « انّما يُريدُ اللّه لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرّجْسَ اهْلَ الْبَيْتِ و يُطَهِّرَكُمْ تطهيراً » « 5 » ؛ شامل او مىشود و بر همين اساس ، شيعيان او را منزّه از خطا و نسيان و داراى مقام عصمت مىدانند . على ( ع ) وصىّ پيامبر ( ص ) بود و پيامبر ( ص ) درباره ولايت او فرمود : « مَنْ كُنْتُ مولاه فَعَلىٌ مولاه » « 6 »