با توجه به چنين اوضاع و شرايطى و حاكميت چنين روحيه و نگرشى نسبت به قيام ، لازم بود كه امام حسين ( ع ) قبل از هر اقدام مسلحانه‌اى ، جامعه را براى قيام و انقلاب آماده سازد . از اينرو فكر انقلاب بر ضد حكومت اموى در طول حكومت معاويه با موفقيّت گسترش يافت و سرانجام نظريه لزوم قيام و انقلاب عليه حاكميت بنىاميه به پيروزى رسيد . دكتر « طه‌حسين » دانشمند بزرگ مصرى در اين باره مىنويسد : كار شيعه در دو سال آخر حكومت معاويه ، بزرگ و به شكل عجيبى در خاور دولت اسلامى و در جنوب بلاد غربى انتشار پيدا كرد . هنگام مرگ معاويه ، بسيارى از مسلمانان به ويژه مردم عراق ، دشمنى بنى اميّه و دوستى اهل‌بيت ( ع ) را جزيى از دين و آيين خويش مىدانستند . « 1 » آمادگى مردم براى قيام تا آنجا پيش رفت كه تنها دو ماه پس از مرگ معاويه ، ( در ايّام اقامت امام حسين ( ع ) در مكّه ) دو خورجين پر از نامه براى حسين بن على ( ع ) آمد كه همگى خواهان قيام عليه امويان بودند . « 2 » چنين حركت‌هايى ، نشان مىدهد كه اقدامات و فعّاليّت حسنين ( ع ) براى آگاه ساختن افكار عمومى نسبت به فجايع امويان و ضرورت نهضت و انقلاب بر ضدّ آنان بسيار مؤثر بوده و زمينه را براى انقلاب عاشورا فراهم ساخته است .