در ناز و نعمت نكردند و از كرامت نعمتهاى خدا در زندگى دنيا بهره نبردند و هميشه بفرمانبردارى خداوند تقويت نمىشدند و شكر نعمت نعمت بجاى آوردند
مگر هنگامى كه تغيير در نفسهاى خود دادند و از روش طاعت و بندهگى بازگشتند و گناهان تازه نمودند و حفظ حق نكرده و مراقب پروردگار خود نبودند و شكر نعمتهاى خداوند بجاى نياوردند خداوند عالم نعمتشان را زوال آورد و آنها را به بلاها و مصيبت گرفتار كرد چنان كه در كتاب محكم خود ياد آور شده و ميفرمايد خداوند تغيير نميدهد نعمتهاى خود را از قومى مگر آنكه آنان تغيير در نفسهاى خود دهند و هر گاه اراده كند خدا بقومى بدى را كسى نتواند آن را رد كند و غير از خدا بر ايشان دوستى نخواهد بود اگر اهل معصيت و گنهكاران ترسيدند از اينكه نعمتشان زوال آيد و ترسيدند از اينكه بلا نازل شود و عافيت و خوشى زايل شود و يقين كنند كه نزول بلا و زوال نعمت بسبب
نهج الخطابة (سخنان پيامبر ص و امير المؤمنين على ع) (فارسى) — صفحة 257
مساهمون: علم الهدى خراسانى
ص٢٥٧