شبش طولانى
و از دنيا كناره گيرد و نسبت به آن ملول و در سختى باشد و سعى و اهتمامش بر آخرت باشد مرديكه بردبارى و شكيبائى را مركب نجات خود قرار دهد و پرهيزگارى را تهيه مرگ خود و دواى درد باطن خود بداند پند و عبرت گيرد و از دنيا و مردم دنيا چشم پوشد و بياموزد براى فهميدن احكام دين و انجام كار نيك و ياد قيامت دلش را سنگين و ثابت كرده باشد بستر خواب را در هم پيچد و از تكيهگاه خود دورى گزيند و براى عبادت بپاى خيزد و رداى طاعت و عبادت به خود پيچد .
در حالتى كه خاشع است براى پروردگار خود گاهى صورت به خاك نهد و گاه دست بدعا بردارد كمال فروتنى را در پنهانى براى خدا اظهار نمايد اشكش جارى و قلبش لرزان ريزش آب ديدهگانش شديد و اعضاء و جوارحش از ترس خدا در لرز و اضطراب ميل و خواهشش به آنچه نزد پروردگار است بسيار و عظيم است ترس و انقلابش از خدا سخت است راضى است در امر معاش خود به قدر كفاف و اظهار او كمتر
نهج الخطابة (سخنان پيامبر ص و امير المؤمنين على ع) (فارسى) — صفحة 216
مساهمون: علم الهدى خراسانى
ص٢١٦