142 يا ابا ذر ، هر كس بميرد و به قدر ذرّهاى كبر در دل خود داشته باشد ، بوى بهشت را استشمام نمىكند ، مگر اينكه پيش از مرگ توبه كند « مردى عرضه داشت يا رسول اللَّه ، جمال و زيبائى مرا به عجب مىآورد بطورى كه همواره دوست دارم بند تازيانهام و پنجهء كفشم زيبا باشد ، آيا من هم جزء اين عدّه خواهم بود ؟ حضرت فرمود » دلت را چه گونه مىيابى ؟ « عرض كرد : « قلبم را چنين يافتهام كه حق را مىشناسد و به آن اطمينان دارد حضرت فرمود : » اين كبر نيست بلكه كبر عبارت است از اينكه حق را پشت سر اندازى و از حق تجاوز به غير حق كنى ، در مردم نظاره ميكنى امّا كسى را نمىبينى كه عرضش همسان آبروى تو و خونش همرنگ خون تو باشد .
نهج الخطابة (سخنان پيامبر ص و امير المؤمنين على ع) (فارسى) — صفحة 454
مساهمون: علم الهدى خراسانى
ص٤٥٤