اى موسى ! خودت را به شكيبايى وا دار تا به بردبارى برسى و پرهيزگارى را با دلت آشنا ساز تا به دانش [ و معرفت ] ، دست يا بى و نفْس خود را به شكيبايى ، رياضت ده تا از گناه بِرَهى .
اى موسى ! اگر خواهان علم [ و معرفت ] هستى ، خودت را وقف آن كن ؛ زيرا علم [ و معرفت ] ، براى كسى است كه خود را وقف [ آن ] كند ! پُرگو و ياوهگو مباش ؛ زيرا پُرگويى ، باعث عيب و ننگ دانشمندان مىشود و بدىهاى نادانان را آشكار مىسازد ، بلكه برتوباد ميانهروى ؛ زيرا آن ، از توفيق و يارى [ الهى ] است . از مردمان نادان و باطلگرا ، دورى كن و در برابر سبُكسران ، بردبار باش ؛ زيرا اين ، كارِ خردمندان و زيورِ دانايان است . هر گاه نادان دشنامت داد ، از روى بردبارى و دلسوزى و احترام ( استوارانديشى ) ، در برابرش خاموش بمان ؛ زيرا آنچه از رفتار جاهلانه او با تو و دشنامگويىاش به تو [ براى او ] باقى مانده ، بيشتر و بزرگتر است .
اى پسر عِمران ! جز اين مبين كه از دانش ، تنها اندكى به تو داده شده است ؛ كه بى گدار به آب زدن و پا از گليم خود درازتر كردن ، نتيجه بىباكى و تكلّف است .
اى پسر عمران ! هرگز درى را كه نمىدانى چگونه بسته مىشود ، باز مكن و هيچ گاه ، درى را كه نمىدانى چگونه باز مىشود ، مبند .
اى پسر عمران ! كسى كه از دنيا سير نمىشود و رغبت او به دنيا تمام نمىشود ، چگونه عابد باشد ؟ ! و كسى كه به وضع خود راضى نيست و خدا را در قضا [ و قدرش ] متّهم مىسازد ، چگونه زاهد باشد ؟ ! آيا كسى كه هوس بر او چيره شده است ، از خواهشها باز مىايستد ؟ ! يا كسى كه نادانى او را درميان گرفته است ، طلب دانش سودش مىبخشد ؟ ! [ نه ؛ ] زيرا سفرش به سوى آخرت است ، ولى با اين حال ، به دنيا رو كرده است .
حكمت نامهء پيامبر اعظم ص (فارسى) — صفحة 449
مساهمون: محمد الريشهري
ص٤٤٩