آن مرد را صدا زد و به عنوان خبر خوش ، آن آيه را براى او خواند .
11934 . تفسير فرات به نقل از سليمان ديلمى : خدمت امام صادق عليه السلام بودم كه ابو بصير ، وارد شد ، در حالى كه نفَسش گرفته بود . وقتى در مكانى نشست ، امام عليه السلام به او فرمود : " اى ابو محمّد ! اين نفَس [ نفَس زدن ] بلند ، براى چيست ؟ " .
گفت : فدايت شوم ، اى پسر پيامبر خدا ! سنّم زياد شده و استخوانهايم سست گرديده و اجَلم نزديك گشته است و نمىدانم در آخرت ، چه وضعى خواهم داشت .
امام صادق عليه السلام فرمود : " اى ابو محمّد ! تو ، چنين سخنى مىگويى ؟ ! " .
گفت : چگونه نگويم ؟ ! امام عليه السلام سخنى گفت و سپس فرمود : " اى ابو محمّد ! خداوند در كتاب مبين خود ، تو را ياد كرده است ، آن جا كه مىفرمايد : " آنان ، با كسانى هستند كه خداوند به ايشان ، نعمت داده است ؛ [ يعنى ] با پيامبران و صدّيقان و گواهان و صالحاناند " . در اين آيه [ مقصود از ] پيامبران ، پيامبر خداست و ما ، صدّيقان و گواهانيم و شما ، همان صالحان هستيد . پس اى ابو محمّد خودتان را اهل صلاح ( درستكارى ) بدانيد ، همچنان كه خداوند ، شما را [ با اين وصف ] نام برده است " .
41 / 5 غفلت از نعمتها
11935 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : دو نعمت است كه بسيارى از مردم ، در آنها آزموده مىشوند [ يا به سبب آنها به گمراهى و فساد مىافتند ] : فراغت و تندرستى .
11936 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : تندرستى و فراغت ، دو نعمتى هستند كه ناسپاسى مىشوند ( كسى قدر آنها را نمىداند ) .
11937 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : دو نعمت است كه ناديده گرفته مىشوند : امنيّت و سلامت .