6 / 3 حجّ پيامبر
9006 . تهذيب الأحكام به نقل از معاوية بن عمّار : امام صادق عليه السلام فرمود : " پيامبر خدا ، ده سال در مدينه ماند و حج نگزاردْ . سپس خداوند ، اين آيه را نازل فرمود : " ميان مردم ، اعلام حج كن تا مردم ، پياده و سوار بر هر مَركب لاغر ، و از هر راه دورى بيايند " . پس به [ مناديان ] دستور داد با رساترين صدايشان اعلام كنند كه : " پيامبر خدا ، امسال به حج مىرود " .
اين را همه مردم مدينه و اهل جبال و باديهنشينان دانستند . پس گِرد آمدند . پيامبر صلى اللّه عليه و آله نيز حج گزارد . آنان ، تابع و منتظرِ فرمان بودند تا پيروى كنند ، يا اين كه پيامبر صلى اللّه عليه و آله كارى بكند تا آنان نيز همان كار را انجام دهند . پيامبر صلى اللّه عليه و آله چهار روز از ذىقعده مانده ، [ از مدينه ] بيرون رفت . چون به " ذو الحُليفه " رسيد و ظهر شد ، غسل كرد و بيرون شد ، تا به مسجدى كه نزديكى " شجره " است ، رسيد . نماز ظهر را در آن جا خواند و تصميم به " حجِّ افراد " گرفت . به راه افتاد ، تا به بَيداء رسيد ، نزديك ميل اوّل . مردم ، در دو رديف ، براى او صف كشيدند . لبّيكِ حجِّ افراد را گفت و شصت و شش يا شصت و چهار شتر به عنوان قربانى همراه آورد ، تا آن كه ساعات آخِر روز چهارم ذىحجّه به مكّه رسيد . هفت دور ، كعبه را طواف كرد و پشت مقام ابراهيم عليه السلام دو ركعتْ نماز خواند . سپس به طرف حجر الأسود بازگشت و بر آن ، دست كشيد . در آغاز طواف خود نيز آن را لمس كرده بود .
سپس فرمود : " صفا و مروه ، از شعائر خدا هستند . از جايى آغاز كنيد كه خداوند ، آغاز كرده است " .
مسلمانان مىپنداشتند سعىِ ميان صفا و مروه ، از ساختههاى مشركان است . خداوند متعال ، اين آيه را نازل فرمود : " صفا و مروه ، از شعائر خداوند هستند . پس كسى كه به حج يا عمره مىرود ، اشكالى بر او نيست كه ميان آن دو را طواف كند " .