سخنى درباره به كارگيرى فُنون ادبى در دعا
بررسى دعاهايى كه از پيامبر صلى اللّه عليه و آله و اهلبيت عليهم السلام به ما رسيده ، نشان مىدهد كه اين دعاها نه تنها از نظر محتوا ، سرشار از بلندترين مفاهيم معرفتى هستند ؛ بلكه از نظر زيبايى و جذّابيت الفاظ نيز ، غالبا در شمار شاهكارهاى ادبىِ صدر اسلام قرار مىگيرند .
اصولًا به كارگيرىِ فنون و صنايع ادبى در ساختن الفاظ و عبارات دعا ، بر جاذبه آن مىافزايد و موجب تقويت ارتباط نيايشگر با خداوند متعال مىگردد . از اين رو ، مقصود از به كار نبردن سجع در دعا در احاديثى كه ملاحظه شد ، خود را به زحمت انداختن براى بافتن الفاظ زيبا و تكلّف به خرج دادن در زيباسازى الفاظ ، خصوصا هنگام خواندن دعاست ، كه خشوع را از نيايشگر سلب مىكند و با روح دعا منافات دارد . محدّث بزرگوار ، فقيه و عالم ربّانى ، فيض كاشانى در اين باره مىگويد :
مقصود از سجع ، كلام متكلّفانه است ؛ چرا كه با فروتنى و افتادگى سازگار نيست ، و گر نه ، در دعاهاى نقل شده از پيامبر خدا ، سخنان متوازن و آهنگينى هست ؛ امّا تكلّف در آنها نيست . مانند اين دعا : " أسأَلُكَ الأَمنَ يَومَ الوَعيدِ ، و الجَنَّةَ يَومَ الخُلودِ مَعَ المُقرَّبينَ الشُّهودِ ، والرُّكَّعِ السُّجودِ ، والموفينَ بالعُهودِ ، إنَّكَ رَحيمٌ وَدودٌ ، و