2532 . امام على عليه السلام در بيان حديث معراج : خداى متعال فرمود : " . . . اى احمد ! همانا اهل خير و اهل آخرت ، كمرو و پُرحيايند . حماقتشان اندك و سودشان بسيار است . كمتر نيرنگ مىزنند . مردم از آنان در آسايشاند و نفْسهايشان از آنان در رنج است . گفتارشان سنجيده است . محاسبه نفْس مىكنند و بر آن خُرده مىگيرند . چشمانشان مىخوابد و دلهايشان نمىخوابد . ديدگانشان گريان است و دلهايشان به ياد خداست . آن گاه كه مردم از غافلان نوشته مىشوند ، آنان از ذاكران قلمداد مىشوند ، در آغاز هر نعمتى حمد مىگويند و در آخرش شكر به جا مىآورند . دعاى آنان به درگاه خداوند ، بالا مىرود و سخنشان [ به نزد او ] شنيده مىشود . فرشتگان به آنان شاد مىشوند و دعايشان در آنسوى حجابها « 1 » مىگردد . پروردگار دوست دارد كه سخنشان را بشنود چنان كه مادرْ فرزند را دوست مىدارد و چشم بر هم زدنى ، از او باز نمىمانند . علاقهاى به پرخورى و پرگويى و جامه زياد ندارند . مردم در نظر آنان ، مردگاناند و خداوند در نظرشان زنده و كريم است . پشت كنندگان را از روى كَرَم فرا مىخوانند و روىآورندگان را مهربانى مىافزايند ، و دنيا و آخرت در نزد آنان ، يكى شده است " .
2533 . امام على عليه السلام در بيان حديث معراج : خداوند عز و جل فرمود : " . . . اى احمد ! همانا اهل آخرت ، از آن هنگام كه پروردگارشان را شناختند ، غذايى خوش از گلويشان پايين نرفت و از آن هنگام كه گناهانشان را شناختند ، هيچ مصيبتى آنان را به خود مشغول نساخت . بر گناهان خويش مىگريند . نفْسهايشان را به رنج مىافكنند و آنها را آسوده نمىگذارند . آسايش اهل بهشت ، در مردن است و آخرت ، آسايشگاه عبادتْپيشگان است . مونس آنان ، اشكهايشان است كه بر گونههايشان سرازير مىشود ، و همنشينىِ آنان ، با فرشتگانى است كه در راست و چپ آنان قرار گرفتهاند ، و راز و نيازشان ، با خداوند شكوهمندى است كه بر فراز عرشِ خويش است " .
هامش
( 1 ) . احتمالًا اين جمله ، اشاره است به انعكاس دعاى آنان در عوالمى كه حجاب ناميده مىشوند .