2114 . كنز العمّال به نقل از عايشه : پيامبر صلى اللّه عليه و آله هر گاه مىفهميد يكى از اعضاى خانوادهاش دروغى گفته است ، از او اعراض مىفرمود تا توبه كند .
2115 . الترغيب و الترهيب به نقل از عايشه : هيچ اخلاقى نزد پيامبر خدا منفورتر از دروغگويى نبود . هر گاه مطّلع مىشد كه كسى دروغى گفته است ، مِهرِ او از دلش بيرون مىرفت تا وقتى كه مىفهميد توبه كرده است .
اين مطلب را احمد و بزّار با همين لفظ ، نقل كردهاند و ابن حبّان نيز در صحيح خود ، آن را نقل كرده است . عبارت او چنين است : عايشه گفت : هيچ خصلتى نزد پيامبر خدا ، منفورتر از دروغگويى نبود . گاه فردى نزد ايشان دروغى مىگفت ، ايشان همچنان از او دلگير بود تا آن كه متوجّه مىشد وى از آن دروغ ، توبه كرده است .
حاكم نيز اين مطلب را روايت كرده و گفته است : سندش ، صحيح است . عبارت حاكم چنين است : عايشه گفت : نزد پيامبر خدا ، چيزى منفورتر از دروغ نبود و از هر كس دروغى ، هر چند كوچك ، مىشنيد ، مِهرِ او را از دل خود بيرون مىكرد ، تا زمانى كه آن فرد از آن توبه مىكرد .
2116 . الطبقات الكبرى به نقل از عايشه : هيچ خصلتى نزد پيامبر خدا ، منفورتر از دروغ نبود و هر گاه مطّلع مىشد كه يكى از اصحابش دروغى گفته است ، به او بىاعتنايى مىكرد تا آن كه مىفهميد توبه كرده است .
ه دادگر
قرآن " بنا بر اين ، به دعوت بپرداز و همان گونه كه مأمورى ، ايستادگى كن و از هوسهاى آنان ، پيروى مكن و بگو : " به هر كتابى كه خدا نازل كرده است ، ايمان آوردم و مأمور شدم كه ميان شما دادگرى كنم .