فيما يُبتَلى بِهِ مِن شَرائِعِ دينِهِ ، ألا فَمَن كانَ مِن شيعَتِنا عالِماً بِعُلُومِنا ، و هذَا الجاهِلُ بِشَريعَتِهِ المُنقَطِعُ عَن مُشاهَدَتِنا يَتيمٌ فى حِجرِهِ ، ألا فَمَن هَداهُ و أرشَدَهُ و عَلَّمَهُ شَريعَتَنا كانَ مَعَنا فِى الرَّفيقِ الأعلى . « 1 »
پدرم از پدرانش از پيامبر خدا برايم روايت كرد كه : بسيار بدتر از يتيمى كه پدر و مادرش را از دست داده ، يتيمى است كه از امام خود دور افتاده و توان دستيابى به او را ندارد و در مسايل شرعىِ خود كه به آنها نياز دارد ، تكليفش را نمىداند . بدانيد كه چنين شخصى كه احكامش را نمىداند و از ديدن ما محروم است يتيمى است كه در دامن كسى جاى دارد كه عالم به علوم ما باشد . هلا ! كه هر كس چنين يتيمى را ارشاد نمايد و هدايتش كند و شريعت ما را به او آموزش دهد ، در بالاترين منزلگاه ، همراه ماست .
يكى از حكمتهاى غيبت امام عصر ( عج ) ، اين است كه مردم جهان ، انواع حكومتهاى مدّعىِ عدالت و آزادى و حقوق بشر را بيازمايند و با تجربه دريابند كه جز رهبرىِ رهبران الهى ، نمىتواند عدالت را در جهان برقرار سازد ، و امّت اسلامى نيز دريابد كه تنها در اختيار داشتنِ كاملترين برنامههاى تكامل ، براى رسيدن به جامعه موعود و مطلوب اسلامى كافى نيست ؛ بلكه در كنار آن ، امامت خاندان رسالت نيز ضرورى است . امام صادق عليه السلام در حديثى ، به اين حكمت اشاره مىفرمايد :
ما يَكونُ هذَا الأمرُ حَتّى لا يَبقى صِنفٌ مِنَ النّاسِ إِلّا وقَد وُلّوا مِنَ النّاسِ حَتّى لا يَقولَ قائِلٌ : إنّا لَو وُلّينا لَعَدَلنا ! ثُمَّ يَقومَ القائِمُ بِالحَقِّ وَ العَدلِ . « 2 »
غيبت ، همچنان ادامه دارد تا جايى كه هيچ گروهى از مردم نمانند مگر اينكه به حكومت برسند ، تا كسى نمانَد كه بگويد : " اگر ما حاكم مىشديم ، به داد حكومت
هامش
( 1 ) الاحتجاج : ج 1 ص 7 .
( 2 ) الغيبة ، نعمانى : ص 274 ح 53 .