به من نزديك مىشود ، تا آن جا كه دوستش مىدارم . در نتيجه ، گوش شنوايش ، چشم بينايش ، زبان گويايش و قلب انديشهگرش مىشوم . اگر مرا بخوانَد ، پاسخش را مىدهم و اگر از من درخواست كند ، به او مىبخشم " .
7 / 2 ديدار خدا
1940 . امام على عليه السلام در بيان حديث معراج پيامبر صلى اللّه عليه و آله : [ خداوند متعال فرمود : ] " اى احمد ! مىدانى كدام عيش ، گواراتر و كدام زندگى ، پايدارتر است ؟ " .
گفت : بار الها ! نه .
فرمود : " عيش گوارا آن است كه دارندهاش ، از يادم خسته نمىشود ، نعمتم را فراموش نمىكند ، حقّم را ناديده نمىگيرد و در شب و روزش ، جوياى خشنودى من است .
زندگى پايدار ، آن است كه دارندهاش چنان براى خود عمل مىكند كه دنيا بر او خوار شود و در چشمانش كوچك گردد و آخرت ، نزدش بزرگ شود . خواستهام را بر خواستهاش مقدّم مىدارد و جوياى خشنودى من است . حقّ بزرگىِ مرا به جا مىآورد ، آگاهىِ مرا نسبت به خودش به ياد دارد و در شب و روز و در كنار هر زشتى و گناهى ، مرا مراقب خود مىبيند و قلبش را از هر آنچه ناخوش مىدارم ، مىزدايد . شيطان و وسوسههايش را دشمن مىدارد و براى شيطان ، بر قلبش سلطهاى [ ندارد ] و راهى نمىگذارد .
پس چون چنين كند ، در قلبش محبّتى مىنهم تا آن جا كه قلبش را از آنِ خود مىسازم و فراغت و اشتغال و انديشه و سخنش را از نعمتى كه به دوستانم در ميان خلق بخشيدهام ، ويژه خود مىگردانم و چشم و گوش و قلبش را مىگشايم تا آن كه با قلبش بشنود و با قلبش به جلال و عظمتم بنگرد . دنيا را بر او تنگ مىسازم و لذّتهايش را منفور او مىگردانم و همان گونه كه شبان ، گوسفندانش را از چراگاههاى هلاكتبار برحذر