3 / 77 هادى
واژهشناسى " هادى "
صفت " هادى ( راهنما ) " ، اسم فاعل از ريشه " هدى " به معناى پيشقدم شدن براى نشان دادن حق و راهنمايى است . گفته مىشود : " هديتُه الطريق هدايةً " ، يعنى : براى نشان دادن راه ، پيشاپيش او رفتم و راه را به او شناساندم .
هادى ، در قرآن و حديث
در قرآن كريم ، مشتقّات ريشه " هدى " ، در حدود صد بار به خداى متعال نسبت داده شده است ، و صفت " هادى " دو بار به صورت : " و پروردگار تو ، راهنما و ياورى بسنده است " و " بى گمان ، خدا كسانى را كه ايمان آوردهاند ، به راه راست ، راهنمايى كننده است " به كار رفته است .
در آيات و احاديث ، هدايت ( راهنمايى ) ، گاه به معناى تكوينى و گاه به معناى تشريعى به كار رفته است . هدايت تكوينى ، به اين معناست كه خدا همه موجودات را بر اساس قوانين و نظم خاصّى اداره مىكند . همه موجودات ، جبراً از چنين هدايتى پيروى مىكنند ؛ امّا هدايت تشريعى خدا ، راهنمايى مردم به كمال و راه درست زندگى كردن و نجات از انحراف و گمراهى است كه معمولًا از راه ارسال رسولان و پيامبران ، محقّق مىشود ، و انسانها در مقابل چنين هدايتى مختارند و مىتوانند از آن پيروى كنند ، يا به آن كفران ورزند .