ابن جريج
ابو الوليد عبد الملك بن عبد العزيز بن جريج .
ابو اسحاق پس از عنوان بالا چنين آورده است :
« و جريج عبد لآل امّ حبيب بنت جبير . مات سنة خمس و مائة ( ظ : خمسين و مائة ) . . » آنگاه از قول خود ابن جريج نقل كرده كه اين مضمون را گفته است :
« بعد از اين كه از عطاء آن چه بايد فرا گيرم فرا گرفتم و فراغ يافتم هفت سال با عمرو بن دينار نشستم و از مجلس او استفاده بردم . . و بيست سال در دست چپ عطاء مىنشستم و كسى مرا بر آن غلبه نكرد » . بوى گفته شده : چه چيز ترا باز داشته از اين كه بر دست راست او بنشينى ؟ گفته است : قريش در نشستن آنجا بر من غلبه مىداشت . . » ابن خلَّكان در بارهء او چنين آورده است :
« ابو خالد و ابو الوليد « 1 » عبد الملك بن عبد العزيز بن جريج القرشىّ ، بالولاء ، المكَّى مولى أميّة بن خالد بن اسيّد . و يقال : ان جريجا كان عبدا لأمّ حبيب بنت جبير زوجة عبد العزيز بن عبد الله بن خالد بن اسيّد بن ابى العيص بن أميّة فنسب ولاؤه اليه . » آنگاه اين مضمون را گفته است :
« عبد الملك يكى از علماء مشهور است . و مىگويند نخستين كسى كه در اسلام
هامش
« 1 » بهر دو كنيه خوانده مىشده است عبارت تاريخ بغداد در موضعى چنين است « و كان عبد الملك بن جريج يكنى ابا الوليد و ابا خالد » و در موضعى ديگر بدين گونه است « قال ابو عاصم : كانت له كنيتان : إحداهما ابو الوليد و الاخرى ابو خالد » .