او را توبه روزى مىكند ، و چون به هفتاد رسيد اهل آسمان او را دوست مىدارند ، و چون به هشتاد سال رسيد حقتعالى مىفرمايد كه حسناتش را بنويسند ، و چون به نود سال رسيد گناهان گذشته و آيندهاش را مىآمرزد ، و مىنويسند كه او اسير خدا است در زمين ، و او را شفيع مىگردانند در اهل بيتش .
و به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام منقول است : اوّل كسى كه موى سفيد در ريشش بهم رسيد حضرت ابراهيم بود ، چون ديد گفت : خداوندا اين چيست ؟
وحى آمد كه اين نور است و موجب توقير است ، گفت : خداوندا زياده گردان « 1 » .
و در حديث ديگر فرمود : هركه يك موى سفيد در ريش او بهم رسد ، در اسلام آن موى سفيد نورى خواهد بود براى او در قيامت .
ينبوع دوّم در بيان فضيلت قرآن و حامل آن و بعضى از فضائل آيات و سور است
و اين مشتمل است بر چند ساقيه :
ساقيهء اوّل در فضيلت قرآن است
از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است : هرگاه ملتبس و مشتبه شود بر شما فتنهها مانند پارههاى شب تار ، پس بر شما باد به قرآن ، به درستى كه قرآن
پاورقی
( 1 ) بحار الانوار 75 / 138 ح 6 .