بر خود سلطان و فرمانروا سازيم » بو طالب قصيدهء لاميّهء خود را در آن باره انشاء كرد و براى ايشان فرستاد و ايشان را يك مرتبه از خود نوميد ساخت .
از جمله اشعار اين قصيده است :
و لمّا رأيت القوم لأودّ فيهم
و قد قطعوا كلّ العرى و الوسائل
ألم تعلموا انّ ابننا لا مكذّب
لدينا و لا يعنى بقول الأباطل
و ابيض يستسقى الغمام بوجهه
ثمال اليتامى عصمة للأرامل
يطوف به الهلَّاك من آل هاشم
فهم عنده فى نعمة و فواضل
كذبتم و بيت الله يبزى محمّد
و لمّا نطاعن دونه و نقاتل
و نسلم حتّى نصرع دونه
و نذهل عن ابنائنا و الحلائل
لعمري لقد كلَّفت و جدا بأحمد
و احببته حبّ الحبيب المواصل
وجدت بنفسى دونه و حميته
و دارأت عنه بالذّرى و الكواهل
فلا زال فى الدّنيا جمالا لأهلها
و شينا لمن عادى و زين المحافل
حليما رشيدا حازما غير طائش
يوالى إله الحقّ ليس بما حل
فايّده ربّ العباد بنصره
و اظهر دنيا حقّه غير باطل
چنان كه گفته شد مدت حصار به طول انجاميد ، سختى و تنگى فشار آورد ، و در دلهاى مشركان و اهل مكه ، كم و بيش ، تأثر و ندامت راه يافت . هنگام آن شد يكى از آيات رسالت هويدا گردد ، پس پيغمبر ( ص ) به ابو طالب ، از جانب خدا ، خبر داد كه جز كلمهء « بسمك اللَّهمّ » همهء كلمات و عبارات صحيفه نابود گشته و همه را موريانه از ميان برده است . ابو طالب چون اين سخن بشنيد بر قريش ، كه در مسجد جمع آمده بودند در آمد . قريش چنان پنداشتند كه فشار كار ، ابو طالب را به تسليم وادار و ناچار ساخته از اين رو تجليل و احترام او را به پا خاسته و ترحيبش گفتند .